Las Grabówka

Las Grabówka – Zamek na Kotówce

Las Grabówka zaczyna się szeroką, wysypaną utwardzonym kamieniem drogą. Po kilkudziesięciu metrach skręciłem w prawo. Zaraz też zaczął się dosyć ostry zjazd, z którego niestety nie skorzystałem. Na pierwszym zakręcie pojechałem na wprost, wąską ścieżynką, co pozwoliło mi okrążyć górkę, na której stał zamek na Kotówce. Dojechałem mniej więcej do połowy górki, i zostawiłem rower. Dalej udałem się pieszo. Co się ukazało moim oczom po podejściu na samą górę? Las. Cały teren zamku jest zarośnięty lasem, dosyć gęstym. Jeżeli ktoś liczy na jakieś pozostałości murów, srodze się zawiedzie. Jeśli jednak człowiek wie już, czego szukać (Tzn. wie, że był tu zamek) zauważy wyraźne ślady po wałach ziemnych i fosie.

Zamek na Kotówce był prawdopodobnie siedzibą księcia raciborskiego Jana II Żelaznego, żyjącego na przełomie XIV i XV wieku. Znany ze swojej gwałtowności i okrucieństwa, zwany był również katem. Sam zamek został zniszczony prawdopodobnie w czasie wojen Husyckich, lub na przełomie lat 50 i 60 XV wieku.

Las Grabówka – Grodzisko Golęszyców

Z zamku kieruję się z powrotem na szeroką, leśną drogę. Kieruję się w dół, i po chwili skręcam w lewo. Tak naprawdę robię sporą pętlę, teraz więc mam spory kawałek pod górę. Prawie na samym szczycie (mocne, bardzo mocne słowo) skręcam w prawo, gdzie na skraju lasu znajduje się grodzisko Gołęszyców. Zatrzymuję się przed wewnętrznymi wałami ziemnymi, przy samej bramie. Po prawej i lewej stronie mam fosę, wejście do środka stoi otworem. Niestety, tak jaki i zamek Grodzisko jest całkowicie zarośnięte, robię więc chwilę przerwy, nie wchodząc do środka.

Grodzisko powstało na miejscu osady założonej w VII wieku. Umocnienia wznoszono na przełomie VIII i IX wieku. Główną część grodu otoczono dwoma pierścieniami wałów ziemnych oraz dwiema fosami. Od strony wschodniej możemy jeszcze rozpoznać jeden wał ziemny i fosę, które otaczały podgrodzie. Gród został zniszczony już w drugiej połowie IX wieku, najprawdopodobniej w wyniku najazdu księcia Wielkomorawskiego Świętopełka.

Grób Bordynowskiej Pani

Z grodziska wyjeżdżam pod górę, po chwili jestem już na „płaskim”. Skręcam w prawo, po paru minutach wyjeżdżam z lasu. Kawałek asfaltowej drogi, i skręcam w lewo, w polną drogę. Jadę może dwieście metrów, gdzie pomiędzy polami, znajduje się grób Bordynowskiej Pani. Wczesną wiosną widać go z daleka, ceglany słup pod rozłożystym drzewem. Teraz jednak przesłaniają go uprawy z sąsiadujący pól. Mimo to, miejsce ma w sobie „to coś”, i warto je zobaczyć.

Zofia Eleonora von Bodenhausen, pani na Grabówce i Tworkowie. Zmarła 12 kwietnia 1751 roku, w testamencie wyraziła chęć pochowania w grobowcu na Grabówce.

Dzisiaj nie wiemy wiele o Bordynowskiej Pani. Wszytko wskazuje jednak na to, że była dobrze wykształconą i szanowaną osobą. Mimo to powstało o niej kilka legend. Jedna z nich głosi, że miejsce jej spoczynku miały wskazać dwa białe woły zaprzęgnięte do wozu. Miejsce, w którym się zatrzymają miały być miejscem jej pochówku.

Las Grabówka zawsze zapewnia miłe wspomnienia, ala ja już kończę wycieczkę, kieruję się z powrotem do lasu, przez który muszę przejechać. Jadę na wprost, unikając w ten sposób długich podjazdów.